H Angela Davis για τα κινήματα και το φεμινισμό

Author:
admin
Posted in:
Νέα
Comments:
Χωρίς σχόλια

Σε μια εξαιρετικά θερμή ατμόσφαιρα παραβρέθηκε η Angela Davis, εμβληματική μορφή του φεμινιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος, τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου στο Θέατρο «Αλίκη», στο πλαίσιο της 11ης Ετήσιας Διάλεξης του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς.

Η Davis, η γυναίκα που χαρακτηρίστηκε δημόσιος κίνδυνος από το FBI για την κινηματική της δράση πάνω στην ανάδειξη της διπλής καταπίεσης των μαύρων γυναικών, τη συμμετοχή της στο Κουμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ και στο κίνημα των Μαύρων Πανθήρων, συμπύκνωσε μπροστά στο κοινό μια σειρά από σύγχρονους προβληματισμούς, μπολιάζοντάς τους με την πολυετή εμπειρία της επί θεμάτων κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο (αντι-)μαχόμενος φεμινισμός, το αμερικάνικο σωφρονιστικό σύστημα και η θέση από την οποία παλεύουν τα σύγχρονα κινήματα, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από τις πολιτικές του προέδρου Τραμπ και από την έξαρση του ρατσισμού, αποτέλεσαν μερικά από τα κομβικά σημεία της ομιλίας της.

Όπως τόνισε, χρησιμοποιώντας ως αφετηρία τα δικαιώματα των έγχρωμων γυναικών και ιδίως των γυναικών των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων ή άλλων καταπιεσμένων ομάδων, μπορούμε να καταλήξουμε σε μια πιο στοχευμένη κριτική των συστημάτων καταπίεσης, ασκώντας έτσι κριτική στη μεθοδολογία του λεγόμενου «λευκού φεμινισμού», που προτάσσει (στην καλύτερη περίπτωση) μια αντίθετη ιεράρχηση ανάδειξης των θεμάτων.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που διεκδικούν οι γυναίκες φεμινίστριες, ομοφυλόφιλες και τρανς σε σύγχρονα κινήματα όπως το Black Lives Matter (που δημιουργήθηκε ως αντίδραση στους συνεχείς φόνους αφρο-αμερικανών από αστυνομικούς στις ΗΠΑ), κατά τη Davis, όχι μόνο δίνει χώρο σε αφρο-αμερικανούς και άλλους νεαρούς άνδρες να δηλώσουν σήμερα φεμινιστές, γεγονός που παλαιότερα θα έμοιαζε εξαιρετικά ασυνήθιστο, αλλά δηλώνει εμφατικά πως η ορατότητα και η βελτίωση της θέσης ευάλωτων ομάδων φέρνει σε καλύτερη θέση διεκδίκησης το σύνολο των κοινωνιών.

Μιλώντας για την έμφυλη διάσταση στη μαρξιστική σκέψη, τόνισε την ανάγκη ξεπεράσματος ορισμένων βαθιά ριζωμένων αγκυλώσεων στις επεξεργασίες του χώρου της Αριστεράς, με την ένταξη της θεωρίας της έμφυλης διάστασης. Κάτι τέτοιο, υποστήριξε, πως θα βοηθούσε να περιοριστούν οι πατριαρχικές τάσεις που παρατηρούνται. Επιπλέον, μέσω της ανάδειξης της ιστορικής συγκρότησης του φύλου ως κοινωνικής δομής (δυική και ταξινομητική ταυτόχρονα) δύνανται να ξεγυμνωθούν ευρύτερες καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας, που παραμένουν «αόρατες».

Επίσης, τόνισε, πως διαφωνεί με τις φεμινίστριες που καταδικάζουν την πορνεία ζητώντας την απαγόρευσή της, ενώ ταυτόχρονα στήριξε την αποποινικοποίηση της εργασίας στο σεξ, καθώς και το δικαίωμα των σεξ-εργατών και σεξ-εργατριών στην αυτοδιάθεση και την αυτό-οργάνωση.

Τέλος, ανέφερε, πως τα εμβληματικά κινήματα των περασμένων δεκαετιών δύσκολα θα μπορούσαν να απαντήσουν στις σύγχρονες συνθήκες, χωρίς κοινωνική γείωση, εξειδίκευση και αξιοποίηση των νέων μέσων και εργαλείων, γεγονός στο οποίο η νεολαία συμβάλλει καταλυτικά.

Κλείνοντας τόνισε: «όσο ωριμάζουν οι αγώνες μας, παράγουν νέες ιδέες, νέα ζητήματα και νέα πεδία για να παλέψουμε στην αναζήτηση της ελευθερίας», ενώ σε μια σειρά από διεκδικήσεις (φεμινιστικές, LGBTQI δικαιώματα κ.ά.) δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η κριτική μας είναι ολοκληρωμένη όταν συμπεριλαμβάνουμε τις αντιφάσεις των ίδιων των θεσμών.

 

Φωτογραφίες: Κωστής Λιερός