Mε αφορμή την ιστορία της μικρής Μαρίας της Ρομνί

Posted by: Διοτίμα
Category: Νέα

Ακούστηκαν τόσα αυτές τις μέρες για τη μικρή Μαρία και μέσα σε αυτόν τον αχό τίποτα για την (εξαναγκαστική) πορνεία, τον έλεγχο βασικών δικαιωμάτων, όπως το ίδιο το σώμα και τη σεξουαλικότητα των γυναικών από άνδρες, το σύστημα, τη φτώχεια, την απέραντη κοινωνική υποκρισία!

Όσα δεν ακούστηκαν

Μια βιοπολιτική εξουσία με πατριαρχικό πρόσημο. Τι πρέπει ακόμα να μεσολαβήσει για να αναστοχαστούμε και κυρίως να δράσουμε αποτελεσματικά και συντεταγμένα ως κοινωνία και πολιτεία ενάντια στην εμπορία ανθρώπων και δη γυναικών και μικρών παιδιών και όχι μόνον από τις χώρες όλου του «άλλου» κόσμου αλλά τούτου δω;

Κατά  τη γνώμη μας πρόκειται για εμπορία ανθρώπων όταν συντρέχουν λόγοι όπως η ανέχεια και η απόγνωση, η αμάθεια και η εγκατάλειψη κοινωνικών ομάδων στη μοίρα τους.

Ένα δικό μας παιδί

Ξεχασμένοι από την πολιτεία και τους πολίτες, εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά όταν αναζητούνται μέλη για να αποκτήσουν «σάρκα και οστά»  οι ευπαθείς ομάδες των προγραμμάτων και παρεμβάσεων.

Λες και επειδή τους προσδιορίσαμε, από την πλευρά εκείνων που κατέχουν εξουσία και δύναμη, ως ευπαθείς, ευάλωτους, αποκλεισμένους –παραβιάζοντας ακόμα και το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού– δεν έχουμε πλέον ευθύνη πέραν των ειδικών ή στοχευμένων δράσεων.

Τόσα και τόσα χρόνια, τόσα και τόσα κονδύλια και ακόμα δεν έχουν ενταχθεί στην ευρύτερη κοινωνία, στην αγορά εργασίας και στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στη πολιτική δράση, οι πιο παλιοί παρίες της ελληνικής κοινωνίας. Το mainstreaming εδώ γνώρισε το Βατερλό του, αν ποτέ βγήκε καθόλου στη μάχη.

Στοιβαγμένοι οι περισσότεροι σε καταυλισμούς, δίχως βασικές υποδομές και στοιχειώδη υγιεινή, χωρίς πρόσβαση σε υποδομές υγείας και νοσοκομεία ή πρωτοβάθμια περίθαλψη, χωρίς πρόσβαση στην εκπαίδευση και απολύτως αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας και τον μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον αυτονόητο κύκλο μισθών, ασφάλισης, σύνταξης.

Όχι τώρα με την κρίση, δεκαετίες ολόκληρες οι πολίτες Ρομά είναι πολίτες μόνο κατ’ όνομα. «Πολίτες – μη  πολίτες» που ορίζουν με τον πιο απόλυτο τρόπο την άρση των στοιχειωδών ανθρώπινων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων του πολίτη.

Ο αποκλεισμός τους καθολικός και η φτώχεια τους ακραία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η λεγόμενη τακτοποίηση της αστικό-δημοτικής τους κατάστασης –η εγγραφή τους στα δημοτολόγια– σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει μείνει ανολοκλήρωτη, ενώ όπως μάθαμε από την ειδησεογραφία ούτε το ληξιαρχείο του δήμου της Αθήνας δεν είναι σε θέση να ελέγξει και να διασταυρώσει σχετικά στοιχεία για τις γεννήσεις των παιδιών.

Κοινωνική υποκρισία

Ακραία και η δική μας υποκρισία. Και η υποκρισία της πολιτείας που απαιτεί να βιοπορίζονται και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ωσάν χρηστοί και ευυπόληπτοι πολίτες παρά τις πολλαπλές διακρίσεις και τους αποκλεισμούς που βιώνουν.

Χωρίς να εκμεταλλεύονται τα λιγοστά ανοίγματα ή τις τρύπες του συστήματος με εξαπατήσεις και μικροαπατεωνιές για επιδόματα, πιστοποιητικά, άδειες μικροπωλητών κλπ. Θα πρέπει δηλαδή να επινοούν τακτικές επιβίωσης «νόμιμες» κι ας είναι εκτός κάθε έννοιας δικαίου, ισονομίας και ισότητας από τη μεριά της πολιτείας.

Πού οδηγεί η ακραία φτώχεια; Τι χρειάζεται να μεσολαβήσει για να το κατανοήσουμε; Και ποια είναι τα πρώτα και βασικά θύματα αυτού του απάνθρωπου αποκλεισμού; Και φτάνει μια στιγμή της «άρειας» ομορφιάς να κατακλύσει οθόνες και πρωτοσέλιδα για να ξαναρχίσει το γαϊτανάκι.

Από θύματα γίνονται θύτες ξυπνώντας από τον ελαφρύ τους ύπνο τις πιο συντηρητικές και ρατσιστικές μας αντιδράσεις και τις πιο στερεοτυπικές μας αντιλήψεις που είχαν για λίγο κοπάσει γιατί στο αναμεταξύ είχαν βρει άλλους στόχους.

Οι Τσιγγάνες που κλέβουν παιδιά και τα πουλάνε, οι Τσιγγάνοι που βγάζουν τα παιδιά τους στη ζητιανιά και τα εκμεταλλεύονται. Εύκολος στόχος και με επιχειρήματα αναίμακτα και επιδερμικά. Μόνο που η προσφορά προϋποθέτει τη ζήτηση. Η φτώχεια έχει γενεσιουργό αιτία.

Ποιος υιοθετεί αυτά τα παιδιά; Ποιος τα αποκλείει από τα σχολεία και τη μάθηση; Πόσες φορές έχουν ξεσηκωθεί οι χρηστοί και ευυπόληπτοι πολίτες για να μην έχουν συμμαθητές Ρομά τα παιδιά τους. Ποιος δεν προσλαμβάνει Ρομά ακόμα και για δουλειά στα χωράφια; Ποιος δεν θέλει να τους έχει στη γειτονιά και στο δήμο «του»;

Και πόσο αποτρόπαιο είναι που μια μάνα πουλάει το παιδί της!!! Φρίττει η υποκριτική κοινωνία λες και δεν έχει ακούσει πώς και χτες και προχτές και σήμερα και οι Μπαλαμοί αφήνουν τα παιδιά τους στα ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη λόγω της φτώχειας και της ανεργίας.

Εμπορία ανθρώπων

Οι Ρομά αυτό που ζούμε εμείς οι υπόλοιποι σήμερα, το ζουν εδώ και δεκαετίες με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι γυναίκες Ρομνί, που δεν έχουν πρόσβαση σε υποδομές υγείας και στα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα, ούτε ορίζουν το σώμα τους, ούτε συμμετέχουν στην πολιτική ζωή ή σε θεσμούς πίεσης, που σπανίως τελειώνουν το σχολείο ή ακολουθούν διαφορετικό δρόμο εκτός της οικογένειας, συχνά βιώνουν εξαναγκαστικούς γάμους σε πολύ μικρή ηλικία, πολλαπλές γέννες σε συνθήκες υψηλού κινδύνου και πρόωρης γήρανσης και την ευθύνη μιας μεγάλης φαμίλιας που πρέπει να φροντίσουν με κάθε τρόπο. Με κάθε τρόπο. Αυτό κάνει η φτώχεια και η μακροχρόνια κατάσταση αποκλεισμού.

Και μέσα στο κακό που γίνεται θα ήθελα να ρωτήσω γιατί δεν ισχύει η προστασία των προσωπικών δεδομένων των δύο Ρομά που συνελήφθησαν; Γιατί εκτός από την εικόνα του μικρού κοριτσιού, που ενδεχομένως αναγνωρίσουν οι βιολογικοί της γονείς και γι’ αυτό κυκλοφορεί ευρέως, έχουμε πλημμυρίσει και την εικόνα του ζευγαριού; Πόσο πολύ χρειάζεται να στιγματίσουμε ακόμα τους Ρομά;

Ναι, συμφωνούμε απόλυτα. Η περίπτωση που ήρθε στο φως μας δίνει στοιχεία για τη διάσταση ενός «κρυφού» εγκλήματος που συντελείται ελέω της πολιτείας και της κοινωνίας: την εμπορία γυναικών και παιδιών.

Ένα άλλο είδος trafficking που αυτή τη φορά συντελείται εντός των συνόρων, δεν είναι εισαγόμενο φαινόμενο και αποτελεί έκφανση των επιπτώσεων της ακραίας φτώχειας και του ακραίου αποκλεισμού από στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες, φροντίδα εκ μέρους της πολιτείας και μέριμνα για παιδιά και ενήλικες Ρομά, για Έλληνες και Ελληνίδες Ρομά «πολίτες – μη πολίτες».

Η ομάδα της Διοτίμας

Δείτε σχετικό άρθρο: Οταν το κράτος απήγαγε τη μικρή Μαρία